ὅτε αὐτὸ ὁποῦ μᾶς φοβερίζεις, νὰ μᾶς κόψῃς καὶ κάψῃς τὰ καρπόφορα δένδρα μας, δὲν εἶναι τῆς πολεμικῆς ἔργον· διατὶ τὰ ἄψυχα δένδρα δὲν ἐναντιόνονται εἰς κανένα. Μόνον οἱ ἄνθρωποι ὁποῦ ἐναντιόνονται ἔχουνε στρατεύματα καὶ σκλαβόνεις· καὶ ἔτσι εἶναι τὸ δίκαιον τοῦ πολέμου, μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ὄχι μὲ τὰ ἄψυχα δένδρα.
Ὄχι τὰ κλαριὰ νὰ μᾶς κόψῃς, ὄχι τὰ δένδρα, ὄχι τὰ σπήτια ᾿ποῦ μᾶς ἔκαψες — μόνον πέτρα ἀπάνω στὴν πέτρα νὰ μὴ μείνῃ· ἡμεῖς δὲν προσκυνοῦμε. Τὴν γῆν δὲν θέλει τὴν σηκώσεις, καὶ ἡ ἴδια γῆ ποῦ τὰ ἔθρεψε μένει δική μας καὶ τὰ ξανακάνει. Μόνον ἕνας Ἕλληνας νὰ μείνῃ, πάντα θὰ πολεμοῦμε· καὶ μὴν ἐλπίζῃς πῶς τὴν γῆν μας θὰ τὴν κάμῃς δική σου — βγάλτο ἀπὸ τὸν νοῦ σου.
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Διάβασε τὸ ἀπόσπασμαΚολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης — τά ἀπομνημονεύματα πού γράφουν οἱ ἴδιοι οἱ ἀγωνιστές, πλάι-πλάι μέ τὴν πρώτη ἱστορία τοῦ Σπυρίδωνος Τρικούπη.
Σολωμός, Κάλβος, Βαλαωρίτης, Πολυλᾶς, Μαβίλης — ἡ ἰταλοθρεμμένη ποιητικὴ μνήμη τοῦ '21 ἀπὸ τά Ἰόνια.
Ραγκαβῆς, Παράσχος, Σοῦτσοι, Βλάχος, Μελᾶς — ἡ κυρίαρχη σχολή τοῦ ἀθηναϊκοῦ κέντρου πρὶν τὸ 1880.
Παλαμᾶς, Ψυχάρης, Καρκαβίτσας, Δροσίνης, Πολέμης — ἡ ρήξη μὲ τὸν ρομαντισμὸ καὶ ἡ ζωντανὴ γλῶσσα στή λογοτεχνία.
Καρυωτάκης, Πολυδούρη, Λαπαθιώτης, Ἄγρας, Οὐράνης — ποιητὲς ποὺ πέθαναν νέοι καὶ ἄφησαν σφραγίδα στὴ μελαγχολία τοῦ 20οῦ αἰώνα.
Τὸ ταξίδι ὡς ἰδέα στὸν Ἀλεξανδρινό — ἀπὸ τὴν «Ἰθάκη» στόν «Ἀπολείπειν ὁ θεὸς Ἀντώνιον» καὶ τά «Τείχη».
Πρωτότυπο, Πολυλᾶς καὶ Πάλλης, πλάι-πλάι. Δύο μεταφράσεις τοῦ 19ου αἰώνα πού ὁρίζουν πῶς διαβάζουμε τὸν Ὅμηρο σήμερα.
Κορνάρος, Μπεργαδής — ἡ ἀκμὴ τῆς κρητικῆς διαλέκτου πρὶν τὴν ἅλωση τοῦ Χάνδακα. Προσεχῶς.
Διάλεξε ἐποχή, μορφή, γλωσσική ποικιλία, ἢ σχολή· ὁ κατάλογος φιλτράρεται ζωντανά. Ἡ πλήρης ἐμπειρία φιλτραρίσματος + ταξινόμησης ζεῖ στό /syggrafeis.