Ὅσοι τὸ χάλκεον χέριβαρὺ τοῦ φόβου αἰσθάνονται,ζυγὸν δουλείας, ἂς ἔχωσι·θέλει ἀρετὴν καὶ τόλμηνἡ ἐλευθερία.
Αὐτὴ (καὶ ὁ μῦθος κρύπτεινοῦν ἀληθείας) ἐπτέρωσετὸν Ἴκαρον· καὶ ἂν ἔπεσενὁ πτερωθεὶς κ᾿ ἐπνίγηθαλασσωμένος·
Ἀφ᾿ ὑψηλὰ ὅμως ἔπεσε,καὶ ἀπέθανεν ἐλεύθερος. -Ἂν γένῃς σφάγιον ἄτιμονἑνὸς τυράννου, νόμιζεφρικτὸν τὸν τάφον.
Μοῦσα τὸ Ἰκάριον πέλαγοςἔχεις γνωστόν. Νὰ ἡ Πάτμος,νὰ αἱ Κορασσίαι, κ᾿ ἡ Κάλυμναποὺ τρέφει τὰς μελίσσαςμὲ᾿ ἀθέριστα ἄνθη.
Νὰ τῆς ἀλόης ἡ νῆσος,καὶ ἡ Κῶς εὐτυχεστάτη,ἥ τις τοῦ κόσμου ἐχάρισετὸν Ἀπελλῆν καὶ ἀθάνατοντὸν Ἱπποκράτην.
Ἰδοὺ καὶ ὁ μέγας τρόμοςτῆς Ἀσίας γῆς, ἡ Σάμος·πλέξε δι᾿ αὐτὴν τὸν στέφανονὑμνητικὸν καὶ αἰώνιονλυρικὴ κόρη.
Αὐτοῦ, ἐνθυμᾶσαι, ἐγέμιζεςτοῦ τέιου Ἀνακρέοντοςχαρμόσυνον κρατῆρα,κ᾿ ἔστρωνες διὰ τὸν γέρονταδροσόεντα ρόδα.
Αὐτοῦ, τοῦ Ὁμήρου ἐδίδασκεςτὰ δάκτυλα ῾νὰ τρέχουσιμὲ᾿ τὴν ᾠδὴν συμφώνως,ὅταν τὰ ἔργα ἱστόρειθεῶν καὶ ἡρῴων.
Αὐτοῦ, τὰ χρυσὰ ἔπηἐμψύχωνες ἐκείνου,δι᾿ οὗ τὰ νέφη ἐσχίσθησανκαὶ τῶν ἄστρων ἐφάνηκενἡ ἁρμονία.
Ὦ κατοικία Ζεφύρων,ὅταν ἀλλοῦ τοῦ ἡλίουκαίουν τὰ βουνὰ ἡ ἀκτῖνες,ἢ τὸν χειμῶνα ἡ νύκτακόπτῃ τὰς βρύσεις·
Ἐσὺ ἀνθηρὸν τὸ στῆθος σου,φαιδρὸν τὸν οὐρανὸνἔχεις, καὶ ἀπὸ τὰ δένδρα σουπολλὴ πάντοτε κρέμεταικαρποφορία.
Καθὼς προτοῦ νυκτώσῃ,μέσα εἰς τὸν κυανόχροοναἰθέρα, μόνος φαίνεταιλάμπων γλυκὺς ὁ ἀστέραςτῆς Ἀφροδίτης.
Καθὼς μυρτιὰ ὑπερήφανοςἀπ᾿ ἄνθη φορτωμένηκαὶ ἀπὸ δροσιὰν ἀστράπτει,ὅταν ἡ αὐγὴ χρυσόζωνοςτὴν χαιρετάῃ·
Οὕτω τὸ κῦμα Ἰκάριονκτυποῦσα ἡ βάρκα, βλέπεισὲ εἷς τὰ νησία ἀνάμεσαλαμπρὰν καὶ ὑψηλοτάτην,καὶ ἀγαλλιάζει.
Τί ἐγίνηκαν ἡ ἡμέραι,ὅτε εἰς τὰς κορυφὰςτοῦ Κερκετέως δενδρόεντοςἐχόρευον ἡ τέχναιστεφανωμέναι.
Ἔρχονται, ὦ μακαρίανῆσος, ἔρχονται πάλιν·τὸ προμηνύουσι τ᾿ ἄντρα σουφλογώδη, ἐξ ὧν μυρίαιμάχαιραι ἐκβαίνουν.
Ὡς ἡ σφῆκες μαζόνονταιἐπὶ τὰ ὀλίγα λείψανασπαραγμένης ἐλάφου,ἢ ταύρου ὁποὺ ἐκατάντησεδεῖπνον λεαίνης,
Ἀλλ᾿ ἂν βροντήσῃ ἐξαίφνης,πετάουν εὐθὺς καὶ ἀφίνουσιτὴν ποθητὴν τροφήν,ὑπὸ τὰ δένδρα φεύγουσαικαὶ ὑπὸ τοὺς βράχους·
ιθ .Οὕτως, εἰς τὰ παράλιαἀσιατικά, τὰ πλήθηἀγαρηνὰ ἀναρίθμηταβλέπω ῾νὰ ἐπισωρεύονται,ὅμως ματαίως.
κ .Σάλπιγγα μεγαλόφθογγος«οἱ Σάμιοι», κράζει, «οἱ Σάμιοι»καὶ ἰδοὺ τὰ πόδια τρέμουσιμυρίων ἀνδρῶν καὶ ἀλόγωνθορυβουμένων.
κα .«Οἱ Σάμιοι»· - καὶ ἐσκορπίσθησαντῶν ἀπίστων αἱ φάλαγγες. -Ἄ, τί, ὦ δειλοί, δὲν μένετε῾νὰ ἰδῆτε, ἂν τὸ σπαθί μαςκοπτερὸν ἦναι;
κβ .Ἔρχονται, πάλιν ἔρχονταιχαρᾶς ἡμέραι, ὦ Σάμος·τὸ προμηνύουν οἱ θρίαμβοιπολλοὶ καὶ θαυμαστοί,ποὺ σὲ δοξάζουν.
κγ .Νῆσος λαμπρὰ εὐδαιμόνει·ὅτε ἡ δουλεία σὲ ἀμαύρονε,σ᾿ εἶδον· ἄμποτε νἄλθω῾νὰ φιλήσω τὸ ἐλεύθερονἱερόν σου χῶμα.
κδ .Ἐὰν φιλοτιμούμεθα῾νὰ τὴν ῾ξαναποκτήσωμενμ᾿ ἵδρωτα καὶ μὲ᾿ αἷμα,καλὸν εἶναι τὸ καύχηματῆς ἀρχαίας δόξης.