Ὁ Κόδρος

ΜΙΚΡΟΝ ἀφεῖσα τὸν Ἑλικῶνα,

Ἡ μελανόπτερος ἀθυμία,

Ὁ Φοῖβος τέμνων μὲ λάμπον βῆμα

Ὅπως εἰς λίμνην, ὁπόταν βάλῃ

Ὁ Ἔρως σπεύδων σὺν Εἰλειθυίαις

Δυὰς ὀρθοῦται μεγίστων πίθων

Ἀλληλουχούμεναι εἶχον φθάσει

Ἡ Φοίβη εὔκυκλος ἐπιχύνει

Ἐπλάν’ ἀνήσυχος ὁ Κοδρίδης

Τὸν ἐβενώδη παστὸν ἀφίνει

Ὅτε τὸ παρελθὸν ἔτος, μαθητεύων ἐν τῇ κατὰ Χάλκην θεολογικῇ Σχολῇ, ἐπεχείρουν, ἐκ τυχαίας ἀφορμῆς, νὰ στιχουργῆσω τὸν ἡρωϊκὸν θάνατον τοῦ τελευταίου τῶν ἀρχαίων Ἀθηνῶν βασιλέως, οὔτʾ ἐγὼ ἐτόλμων νὰ φαντασθῶ, οὔτʾ ἄλλος τις ἤθελε μὲ πείσει, ὅτι, μετὰ μίαν ἀκριβῶς ἐνιαυτοῦ περιτροπήν, ὁ παλαιὸς ἥρως μου ἔμελλε νὰ τύχῃ παρὰ τῶν νεωτέρων αὑτοῦ συμπολιτῶν τῆς ἀπὸ τοῦ Παρνασσοῦ περιμαχήτου δάφνης. Καὶ τοῦτο ὄχι μόνον διότι τὸ ἀτελὲς ἐκεῖνο σκιαγράφημα καὶ τοῦ ἀναγκαίου πρὸς διαγωνισμὸν μεγέθους ἐστερεῖτο, ἀλλὰ καὶ διότι οὐδέποτʾ ἐνόμισα, ὅτι ἔπρεπε νὰ ἔχω ἀξίωσίν τινα ἐπὶ τοῦ πολυθέου τῆς νεωτέρας Ἑλλάδος Ἑλικῶνος.