Γεώργιος Βιζυηνός
Βιζύη Θράκης · 1849–1896 · Γενιά τοῦ 1880
Ο Γεώργιος Βιζυηνός (1849–1896) είναι ο ιδρυτής του νεοελληνικού ψυχολογικού διηγήματος και ένας από τους πιο βασανισμένους συγγραφείς της γενιάς του. Γεννήθηκε στη Βιζύη της Θράκης, έμεινε από πατέρα στα εννιά του χρόνια, δούλεψε στη Λευκωσία ως ράφτης, μαθήτευσε σε εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη, και τελικά σπούδασε φιλοσοφία στη Γοττίνγη, στη Λειψία και στο Βερολίνο με υποτροφία.
Το ενδιαφέρον του στις επιστήμες, στην ψυχολογία και στη λαογραφία σφράγισε τις πέντε διηγήσεις που τον καθιέρωσαν: «Το αμάρτημα της μητρός μου», «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον», «Αι συνέπειαι της παλαιάς ιστορίας», «Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου» και «Ο Μοσκώβ-Σελήμ». Γραμμένες σε ανεξάρτητη μεικτή γλώσσα με ρίζες στη θρακιώτικη ντοπιολαλιά, αποτελούν μικρά ψυχολογικά δράματα όπου το σκοτεινό και το τρυφερό αναμιγνύονται.
Ο Βιζυηνός πέθανε σε άσυλο φρενοβλαβών στην Αθήνα το 1896 μετά από χρόνιες κρίσεις που πυροδότησε η ανεκπλήρωτη αγάπη του για τη μαθήτριά του Μπετίνα Φραβασίλη. Ο θάνατός του άφησε σε άλλους την εκτίμηση της πρωτοτυπίας του: η κριτική του 20ού αιώνα τον κατέταξε ανάμεσα στους μέγιστους Έλληνες διηγηματογράφους.