Στο δρόμο που με πήρε μοναχήδεν ξέρω πως, αλήθεια,βρήκα μια νέα μέσα μου ψυχήκι' όνειρα βρήκα πλήθια.
Μεσ' στο μισό το φως, ήταν γλυκόνέο φύτρο στην ελπίδανα τη θωρώ σα μάγο μυστικόκαι σα ζωοδότρα αχτίδα.
Ήταν γλυκό πως άνθιζε η καρδιάμέσα στο νέο κορμί μου.Ανοίγανε τα μάτια στα κλαδιά,τραγούδαγεν η ορμή μου.
Ο νους μου οραματιζόταν. Τρελλάφτερά τα δυο μου χέριακαι να η Αγάπη μούγνεψε δειλά,μούστειλε περιστέρια.
Και να η Αγάπη μ' ένα αστραφτερόδρεπάνι με σιμώνεικι' αφού μας θέρισε ό,τι δροσερόμ' άφησε πάλι μόνη.