Μαρία Πολυδούρη
Καλαμάτα · 1902–1930 · Μεσοπόλεμος
Η Μαρία Πολυδούρη (1902–1930) είναι η πιο γυμνή, η πιο ρομαντική, η πιο σπαρακτικά προσωπική φωνή της γενιάς του Καρυωτάκη. Γεννήθηκε στην Καλαμάτα, σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών — μία από τις πρώτες Ελληνίδες νομικούς — και εργάστηκε ως δικηγορική υπάλληλος πριν παραιτηθεί λόγω υγείας.
Η σχέση της με τον Κώστα Καρυωτάκη το 1922 υπήρξε για εκείνη η κεντρική συναισθηματική εμπειρία της ζωής της. Τα δύο της ποιητικά βιβλία — «Οι τρίλλιες που σβήνουν» (1928) και «Ηχώ στο χάος» (1929) — γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια της, όταν ήταν ήδη άρρωστη από φυματίωση, και δημοσιεύτηκαν η μία μετά την άλλη με απόσταση μόλις έντεκα μηνών.
Η αυτοκτονία του Καρυωτάκη τον Ιούλιο του 1928 την συγκλόνισε. Πολλά από τα ύστερα ποιήματά της είναι ανοιχτές απευθύνσεις προς αυτόν («Του Καρυωτάκη»). Πέθανε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1930, είκοσι οκτώ ετών.
Η ποίησή της, λυρική, γυναικεία, άμεση και πικρή, κατακτά σήμερα τους νέους αναγνώστες με την ειλικρίνεια και τη μουσικότητά της. Διαβάζεται φυσικά δίπλα στον Καρυωτάκη και συμπληρώνει τον χάρτη του ελληνικού μεσοπολέμου με μια φωνή που δεν θα υπήρχε αλλιώς.