Είδα γυναίκα να βροντά και σύγνεφο ν’ αστράφτει.Τον άντρα πάντα πόνεσα, δεν έκλαψα το ναύτη.
Είδα πελάγου σίφουνα, είδα γυναίκεια ζάλη—κι αν δε φοβήθηκα ποτέ μη δε βρεθεί ακρογιάλιστο ναύτη που κινδύνευε, ποιός θα βρεθεί λιμιώναςνα δέχεται το σύζυγο, όταν τον τρώει χειμώνας;