Καλός καιρός οπού ’τανε! Το ’χα κρυφό καμάρινα μη με σκιάζει η ομορφιά και δίχως χαλινάρινα τρέχω θάλασσα και γη. Έβλεπα τον πετρίτη,αντί να βάφει στη σφαγή τη σιδερένια μύτη,να ξεψυχάει μες στη φωλιά. Και τη μονομερίδαανέλπιστα την είδααγκαλιασμένη ερωτικά στα χόρτα με το ταίρινα μη θυμάται τον οσκρό, γλυκιά σαν περιστέρι.
Ποίημα