Και τώρα ευρέθηκες εσύ, δροσούλα, λουλουδάκινα σκιάζεις το γεράκι!
Κι ενώ ψηλά στα σύγνεφα με τ’ άγρια τα φτερά τουέσχιζε τ’ αστραπόβροντα, ενώ στο πέρασμά τουσκιασμένα εφεύγαν τα πουλιά… Μια σπίθ’ από το φως σου,ένα σου δάκρυ που ’σταξε προχθές στο πρόσωπό σου,κοίταξε, το ’ριξαν στη γη, δειλό, φωτοκαμένο.Δεν το λυπάσαι το φτωχό; Στα πόδια σου απλωμένο,δε βλέπεις, απαρνήθηκε για σε τη λευτεριά του,λησμόνησε τα νύχια του, εσβήστηκ’ η ανδρειά του.Ω! δρόσισέ το, κρύψε το βαθιά στην τραχηλιά σου,δώσ’ του προσκέφαλο γλυκό τα ξήπλεγα μαλλιά σουκι άφες το εκεί να τρέφεται με το χρυσό όνειρό τουκαι ταπεινό να λησμονεί τον πρώτον ουρανό του.