Εσβήστηκε σαν τον αφρό στο φύσημα του ανέμου!
Εκεί που την εθάψανε δεν είδα κυπαρίσσια,δεν είδα κρίνους και μυρτιές, δεν είδα πικροδάφνες.Είδα μακρόθε τα βουνά της Κιάφας νεκρωμένακαι την πλατιά τη θάλασσα και τ’ ουρανού τα νέφηνα παραστέκουν σιωπηλά και να θωρούν το μνήμα,ωσάν να θέλαν να σου ειπούν: «Πατέρα, μη δακρύζεις.Βλέπε κι εμάς πως είμεθα σαν την καρδιά σου μαύρα!Πατέρα μην καταραστείς το χώμα που την έχει.Αγάπησέ το εγκαρδιακά. Κι ανίσως μιαν ημέραμακρά σε ρίξουν απεδώ του κόσμου οι τρικυμίες,μη λησμονήσεις το μικρό το μνήμα του παιδιού σου.Στρέψε το βλέμμα σου συχνά στη γη που τ’ αγκαλιάζειστη γη που τὄδωκε ταφή. Κι εκεί που ο λογισμός σουθα σου ξυπνά στα σωθικά του Χάρου το φαρμάκι,θυμήσου τ’ αγγελούδι σου κρυφά να ζευγαρώνειςμ’ αυτήν τη δύστυχη τη γη οπού διψά γι’ αγάπη».
Εσβήστηκε σαν τον αφρό στο φύσημα του ανέμου!… *