Παναγιώτης Σοῦτσος

Ὁ Παναγιώτης Σοῦτσος (1806–1868) εἶναι ὁ λυρικός πόλος τῆς Παλαιᾶς Ἀθηναϊκῆς Σχολῆς — ὁ ἤπιος ἀντίποδας τῆς σατιρικῆς μούσας τοῦ μεγαλυτέρου του ἀδελφοῦ Ἀλέξανδρου. Γεννήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη, σπούδασε φιλολογία καί φιλοσοφία στό Παρίσι καί στήν Πίζα, καί ἐγκαταστάθηκε στήν Ἀθήνα στά πρῶτα χρόνια τοῦ ὄθωνα.

Τό μεγάλο ἔργο του «Ὁ Ὁδοιπόρος» (1831) θεωρεῖται τό πρῶτο δραματικό ποίημα τῆς νεώτερης ἑλληνικῆς ποίησης· «Λέανδρος» (1834) εἶναι ἕνα ἀπό τά πρῶτα ἑλληνικά μυθιστορήματα, ἐπηρεασμένο ἀπό τόν Γκαῖτε καί τόν Ροῦσσω. Ἔγραψε ἀκόμη θρησκευτικά ποιήματα («Ὁ Ἐπιτάφιος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ», «Ὁ Μεσσίας»), πατριωτικές ὠδές, ἐπικηδείους καί πολιτικά ἐπιγράμματα.

Πέθανε στήν Ἀθήνα τό 1868, μετά ἀπό δεκαετίες ἀντιδικίας μέ τόν Ἀλέξανδρο Ρίζο Ραγκαβῆ καί ἄλλες μορφές τῆς ἀθηναϊκῆς κοινωνίας. Ἡ Βικιθήκη διατηρεῖ σήμερα δεκατρία μεμονωμένα λυρικά του ποιήματα — τά «Ὁδοιπόρος», «Λέανδρος» καί «Μεσσίας» μένουν προς ψηφιοποίηση ἀπό ἄλλες πηγές.