Κι ολούθε, ως ο τρικυμιστόςκαπνός, που κρουσταλλένιος ανεβαίνειτα μεσημέρια απ' την κορφή των δέντρωνπου 'ναι η πιο χλωρήκαι η πιο αναμμένη,από τα γαλανά βουνά τα ολόγυμνα,κ' εκείνα που εφουντώνανε από σκλήθρες,και κάτουθε, από τ' άσωτατα στάχυα που ελουζόντανε οι σταρήθρες,σε κάθε διάβα σύγνεφουπου χύνεται ίσκιος διάφανοςστα χώματα γοργός, απ' όπου οι θρόοισαν αυλακώνει σερπετόλυγίζοντας τη χλόη,σε πάσαν αύρας αστραψιάοπού τα μάτια τρίσβαθαδροσίζει άθελο κλάμα,σε κάθε λόγο, κάθε αχό,παντού ο λαός, όπου ύψωνενανέγνωρά του μιαν ευκήκ' ένα της πλάσης τάμα.