Να ’μουν τ’ αγιόκλημα που απ’ την αυλή σουψηλά στον τοίχο σου σκαλώνει, ανθεί,που με τη δρόσο σου, με την πνοή σουπάντα δροσίζεται, και πάντα ζει.
Στο παραθύρι σου να ’ρθώ να στήσωκλωνάρια πράσινα για ν’ ακουμπάς,στρώμα, προσκέφαλο να σου χαρίσω,να γέρνεις ήσυχα, να μ’ αγαπάς.
Ν’ ανακατώνουνται, να γίνουντ’ ένα,να κουβεντιάζουνε αδελφικάτα λουλουδάκια μου τα μυρωμέναμε τα μαλλάκια σου τα καστανά.
Να λούζω αδιάκοπα τα όνειρά σουμε των ανθών μου τη μυρουδιά,κι εσύ τους κλώνους μου με τη δροσιά σου·εγώ δουλεύτρα σου κι εσύ κυρά.
Και στο καλότυχο παράθυρό σουόποιος το ταίρι μας τύχει να ιδείνα λέγει εμένανε δεντρί δικό σουδικό μου λούλουδο εσέ να ειπεί.
Χωρίς εσένανε να μην ανθίζω,χωρίς εμένανε να μη γελάς,την ευτυχία μου να σου χαρίζω,την εμορφάδα σου να μου σκορπάς.