Κάθε χρονιά που έρχεται και μια ζαρωματιάστην όψη μας να σπείρεικαι με γιορτής γελάσματα σιμά στα γηρατειάτη νιότη μας να σύρει,
εκεί που τα χαρίσματα, σα να ’ναι ήλιου ακτίνες,θαμπώνουν τα παιδιά,και σα λουλούδια οι ευχές μοσχοβολούν κι εκείνες,αν βγουν απ’ την καρδιά,
εκεί που δίνω χάρισμα, σαν άλλους, ή ευχή,—την ίδια εκείνη ώραμέσα σε κόσμ’ ονειρευτό βαθύπλουτ’ η ψυχήάλλα μοιράζει δώρα·
σα λίμνη που επάνω της μια βάρκα σιγοτρέχειμονάχα φτωχική,μα μέσα της βασίλειο από νεράιδες έχειη λίμν’ η μαγική.
Αυτά τα δώρα που η ψυχή σκορπά γλυκά γλυκάσε όνειρα ουράνια,θυσίες είν’ αγγελικές, μαρτύρια θεϊκάμ’ ακάνθινα στεφάνια.
Και τα χαρίζει κι εις εχθρούς κι εις φίλους με χαρά,παντού, παντού, όπως άλλοιένα παιγνίδι δίνουνε φτηνό κάθε φοράπου χρόνος νιος προβάλλει.
Πότε σε θρόνο βασιλιάς πουλώ για το λαότο στέμμα μου μια μέρακαι τα κορίτσια τ’ άπροικα προικίζω κι ελεώτη γύμνια πέρα πέρα!
Πότε σ’ αφίλιωτον εχθρό που, βλέπω, κιντυνεύεινα τρέξω δεν αργώ,κι ενώ το χάρο του σ’ εμέ θαρρεί αγναντεύει,τονε γλιτώνω εγώ!
Πότε μια κόρη αγαπώ· τί άστρο λαμπερόθα ’σουν, ζωή, στα δυο μας!…Μα χάσκει απέραστος γκρεμός σε τούτο τον καιρόη φτώχει’ ανάμεσό μας.
Όμως έν’ άλλο ευγενικό και πλούσιο παλικάριέχει καημό γι’ αυτή…Τί ταιριαστό θα κάνανε κι οι δυο μαζί ζευγάρι,τί τύχη ζηλευτή!
Χαρίζω με χαμόγελο κι αγγελική ματιάτον ένα εις τον άλλο,κι ή να τον σβήσω ή να σβηστώ τραβώ στην ξενιτιάτον πόνο το μεγάλο…Πότ’ έχει πόλεμο η πατρίς· αλλά για να νικήσει,λένε γραφτά παλιάπως πρέπει ένας μοναχά το αίμα του να χύσειγι’ αυτή σταλιά σταλιά!
Κι εκεί που να ξεφύγουνε γυρεύουν αφορμήμαρμαρωμένοι όλοι,εγώ προβάλλω ξέσκεπο για όλους το κορμίσ’ ενός εχθρού το βόλι.
Και πότε —χάρισμα στερνό που είν’ η εμορφιά τουαπ’ τα άλλα πιο πολλήγιατ’ είναι για ολόκληρο τον κόσμο,— είμ’ εδώ κάτουη Μοίρα η καλή.
Κι όπου γεννιέται άνθρωπος, σε πύργο ή σε καλύβι,σε φτώχεια ή μεγαλεία,στο μέτωπό του σκύβοντας με άσβηστο μολύβιτου γράφω: Ευτυχία!