Η τύχη μάς αντάμωσε τους δυο,μια στιγμή στην ακάθαρτη αγορά.Είχα τριάντα χρόνια να σε διω.
Ήσουν εσύ της νιότης μου η χαρά.Μας γελάσαν ξανά οι φευγάτοι χρόνοι,και βιαστικά κι απάντεχα εκειδά
των ερώτων τ’ αθάνατο τ’ αηδόνιξανάρχισε το θείο κελαηδισμό·στον κήπο νά! τ’ αγιόκλημα φουντώνει,
νά το κορμί σου το λαχταριστό…—Χοντρή γυναίκα τσακισμένη εσύ,και σωμένος ψαρότριχος εγώ!—
Και χωριστήκαμε ήσυχα. Η ζωή.