Δόξα, στο πλάσμα δόξα, αλλ’ όμως πρώτααπ’ όλα δόξα, χίλιες φορές δόξαστον Πλάστη, ω το καθάριο άσαρκο Πνέμα,θάμα θαμάτων!
Στου Παντός τ’ Άλφα και το Ωμέγα δόξα!Ω φως, που τα σκοτάδια των αβύσσωντα νικάς, φοβερότερο από κείνα!Και αθώρητο, και αγνώριστο, και θείοκαι άγγιχτον Ένα!…
Ω βράχε καταμόναχε, που γύρωσε σφιχτοζώνει ωκεανός, κι αν ήτανβολετό σου να σκύψεις, και μπροστά σουνα ιδείς, συντρίμμια θα ’βλεπες μπροστά σου,αράγματα όχι!
Ω! δόξα στο μεγάλο τον ιερέατης μυστικής θρησκείας που αδερφώνειτον ακριβό χορό, τους διαλεμένους,στ’ άδυτα των αδύτων, έξω κι έξωαπό τους όχλους.
Στο Λόγο ω δόξα που τους όχλους φεύγει,μα και όταν κατεβαίνει προς εκείνους,τους δένει, (όχι σαν ήρωας ή μονάρχηςμε προσταγή και αγώνα), με τα μάγιασ’ ένα του νόημα!
Ω φλόγα που το σίδερο δαμάζειςφωλιασμένη και μέσα στο καλάμι,ω του Ελοΐ φοβέρισμα κρυμμένοστο βάτο που όλο φλέγεται και πάνταάκαυτος μένει,
στάλα που μας μεθάς και που μας πνίγειςσε ωκεάνια μια μοσκοπλημμύρα,δίχως να πιάνεις κι όσον τόπο πιάνειστην άκρη από τα δάχτυλα το χνούδιτης πεταλούδας.
Ω που είσαι γεννημένη από το αίμαχιλιάδων ρόδων, Δύναμη, που κάνειςκαι το σακάτη ακόμα να θριαμβεύει,σα να ήταν νικητής αρματοδρόμοςτης Ολυμπίας!
Τον κουρνιαχτό δεν αγαπάς του δρόμου,μηδέ τη χλαλοή της πάλης, μήτετης αγριλιάς τον κύκλο, ούτε των άθλωντο δόξασμα· στεφάνι σου το φέγγοςτης θείας γαλήνης.
Προτού ξανοίξει στα πολύαστρα ύψητο νέο τ’ αστέρι ο ξανοιχτής των κόσμων,αθώρητον ακόμα, του το δείχνειςμες στο βαθύ του σκύψιμο, ολομέσαστο λογισμό του.
Του στρατηλάτη σκλάβα εσύ τη νίκηφέρνεις του πριν ο πόλεμος ανάψει·με της αυγής τα ονείρατα κομίζειςμέσα στο νου το στοχασμό που αλλάζειτης γης την όψη!