Ο μεγάλος ο Πόθος είναι αστύλωτος,πουθενά δεν τη χτίζει τη φωλιά·σε ναό, σε παλάτι, σε φτωχόσπιτο,δε βρίσκει ζέστα σε καμιά αγκαλιά.
Στέκεται πάντα ανάερος, μισοούρανα,με φτερούγες ολάνοιχτες πλατιές.Τινάζονται αποκάτου προς τα ύψη τουτων κυνηγών ανθρώπων οι σαϊτιές.
Αφώλιαστος και αδέσμευτος κι αδάμαστος,σα σύγνεφο φαντάζει με το φως·μα σαν έρχεται η Νύχτα σιγανέβατη,φέγγει, της Αφροδίτης αδερφός.
Κι αν τονε ρίξουν κάτου αιματοστάλαχτοτων κυνηγών ανθρώπων οι σαϊτιές,δε θα του γίνει μνήμα η γη· αποπάνου τουδε θα κλάψουν κλωνόγειρτες ιτιές.
Ή θα πέσει κατάκορφα στον Όλυμπονα βρει την αβασίλευτην αυγή,ή κάποιας πάντα νυχτωμένης κόλασηςθα ταράξει την πύρινη πηγή.