—Ποιός είδε τη νεράιδα Κυμοθόη,του πέλαου τη λαχτάρα και του αφρού,που είν’ έξω από τα πρόσκαιρα της πλάσηςκαι πέρα από τα βρόχια του καιρού;
—Εγώ είδα τη νεράιδα Κυμοθόη,των πέλαων τη χαρά και των αφρών,στα πόδια της να σέρνει τον Ασκραίο,τον ψάλτη των ηρώων και των καιρών.
—Ποιός είδε τη νεράιδα Κυμοθόη;Τα κύματα μαγνήτες και καημοί,χρυσά δελφίνια στη φωνή της παίζουνκαι στο κορμί.
—Εγώ είδα τη νεράιδα Κυμοθόη,να ξεθάφτει, στην άβυσσο θαφτό,του Βασιλιά της Θούλας το ποτήριτ’ ονειρευτό.
—Ποιός είδε τη νεράιδα Κυμοθόη;Το πρόσωπό της μια φεγγοβολή,το φεγγάρι στης θάλασσας τους κόρφουςπου τρέμει απάνου τους και τους φιλεί.
—Εγώ είδα τη νεράιδα Κυμοθόηνα ποτίζει το θείο τραγουδιστήστου Βασιλιά της Θούλας το ποτήρι…Θνήτος ή θείος, μακάριος που θα πιει!