Αγάπη μου, θυμάσαι την ημέραπου αλλάξαμε τα στέφανα του γάμου;Κόσμου άλλου η παρθενιά σου περιστέραπροτού φύγει στον άλλο κόσμο πέρα,στερνοφιλιόταν με τα ονείρατά μου.
Ίδια σ’ ένιωθα, του Ήλιου θυγατέρα,να σπέρνεις άνθος νέο μες στην καρδιά μου.Ευωδιές μπαλσαμώναν τον αέρα.Αγάπη μου, θυμάσαι την ημέραπου αλλάξαμε τα στέφανα του γάμου;
Το φως από ιλαρότατον αιθέραμε τους ίσκιους γλυκόσμιγ’ εδώ χάμου,ώρα σα χαμογέλιο από μητέραστο παιδί της… Θυμάσαι την ημέραπου αλλάξαμε τα στέφανα του γάμου;
Το αλαργινό θυμάσαι το ξωκλήσιπου αλλάξαμε του γάμου τα στεφάνια;Ολόγυρά του βούιζε το μελίσσι,το μαρτυρούσε η μουρμουρίστρα η βρύσηκι ας το κρύβαν τριγύρω τα πλατάνια.
Θυμάσαι το ιερό μας το μεθύσιστ’ άνθια και στα κεριά και στα λιβάνια,που μας είχε κατάβαθα σκορπίσειτο Χόρευε Ησαΐα; Ω το ξωκλήσιπου αλλάξαμε του γάμου τα στεφάνια!
Αργογλιστρώντας ο ήλιος προς τη δύσητα φιλιά του μας έστειλε τα ουράνιακαι στάθηκε για να μας χαιρετίσεισα βγήκαμε ταιράκι απ’ το ξωκλήσιπου αλλάξαμε του γάμου τα στεφάνια.
Και τότε, νά! σα θεό και σαν πατέρατον Ήλιο είδα μονάχα ολόγυρά μου…Στο δικό σου βωμό από τον αιθέρα,Θεέ και πατέρα, εκείνη την ημέραμας άλλαξες τα στέφανα του γάμου!