Στη χώρα που αρματώθηκε όλα ίδια,το σπίτι, ο δρόμος, θέατρα, κόσμος, νά τα!Των παιδιών αλαλάζουν τα παιγνίδια,
της γυναίκας λαμποκοπάν τα νιάτα.Μοσκοβολάν τα θλιβερά ζουμπούλια,τα πλατάνια δροσόβολα, γιομάτα.
Τα βραδινά φανάρια στα πεζούλιαθαμποφωτάν αργούς τριγυριστάδες,του αργάτη ιδροκοπάν τα μεροδούλια,
του καφενέ οι ξενύχτηδες, αγάδες.Λάγγεμα πάντα ονείρου τ’ ακρογιάλια,πάντα οι έρωτες κι οι ξεφαντωτάδες,
χαρά ειναι της αυγής τα ροδοκάλλια.Μα εκείθε από τα γύρω, από τα πλάτια,σε κάποιους βυθούς, σκύψε: Αγάλια αγάλια
πώς ανάφτουν ανήσυχα τα μάτια!Παράξενα τινάζονται οι διαβάτες,λόγια φεύγουν πρωτάκουστα. Παλάτια,
ανοίγεστε, σαν κάστρα. Πώς οι στράτεςαπό βαριά πατήματα βροντάνε!Διγενήδες και αγγέλοι πρωτοστάτες
φαντάζουν οι στρατιώτες που περνάνε.Οι λυγερές, ορθές, και είν’ αμαζόνες,γειρτές, και σα θυσίας λαμπάδες πάνε.
Οι ερειπωμένες μαρμαροκολόνεςπαλαιικά κανόνια σού θυμίζουν.Φεύγουν τα γνέφια, αρμάδες και λεγεώνες.
Νά! Παλικάρια την Τουρκιά θερίζουνκαι τα παιδιά καβάλα στα καλάμια.Σκοπούς του Ρήγα οι λούστροι μουρμουρίζουν.
Στ’ άρματα! Η χώρα πάει να γίνει Λάμια.