Να ξέρω πως ευφραίνει σε μια σκέψησαν ξεδίψασμα, να γνωρίζω πωςκάπου προσφέρεταί σου ένας καρπόςπου μια πείνα θα σου τη γλυκοθρέψει,τίποτ’ άλλο δε θα ’θελε η καρδιά μου.Η χαρά σου είναι χαρά μου.
Να αισθάνομαι αλλού κάπου και μακριά μουστο κορμί σου η ψυχή πως λαχταρείσαν τη νυφούλα που πρωτοφορείτον άσπρο πέπλο ονειρεμένου γάμου,(να ζω μονάχα κάτου απ’ τη ματιά σου)είναι χαρά μου η χαρά σου.
Να βλέπω πλάι μου πως ανθίζεις, κρίνο,πλάι μου πως ξανασαίνεις κι αν πονείς,λίγο νερό στη ρίζα σου να χύνωπου δε σ’ το δίνει σαν εμέ κανείς,η μοίρα μου καλή σαν την κυρά μου.Η χαρά σου είναι χαρά μου.
Ροδοξημερωμού δειλό φιλί,στο θαμπά νυχτοφώτιστο ερμοκλήσι,απ’ του έρωτα πιο λίγο το μεθύσι,απ’ την απλήν αγάπη πιο πολύ,το που με πάει στ’ αχνάρια τα δικά σου…Είναι χαρά μου η χαρά σου.