Πόσοι ερωτεύονται της δάφνης τ’ απολλώνεια φύλλα,στου Παρνασσού τη ρίζα πόσοι νυχτερεύουν,με του ψαλμού λυρικού πόσοι την ανατριχίλαστις ράχες του κάποια κορφή ονειρεύοντας, γυρεύουν.
Σε μετρημένους διαλεχτούς δόθηκε μόνο η χάρητου μουσικού βουνού να τα γνωρίσουν τα ύψη.Στον τραχύ δρόμο πριν βαλθεί, καλότυχος που σκύψειστης Κασταλίας τα νάματα λουτρό ή πιοτό να πάρει.
Σ’ ένα σου τέτοιο σκύψιμο του τραγουδιού και η Μούσαν’ αντρειέψεις μέσ’ απ’ τ’ αθάνατο νερόσε βοήθησε· και ο στίχος σου, φωνή απαλή ή βογκούσα,τρέμει απ’ το στάλασμα που πάει πιο πέρα απ’ το φτερό.
Και τα ερωτεύτηκες της δάφνης τ’ απολλώνεια φύλλα.Το σκούσμα που γεννάει του πόνου το καρφίτου λυρικού σου του ψαλμού το πνίγ’ η ανατριχίλα.Στη ρίζα δεν απόμεινες, τραβάς προς την κορφή.