Την ώρα που εξαγγελτικά σού τάραζαν τα χείλη—θυμάσαι;— οι στίχοι αρά κατάρα στον «Αμαρτωλό»(για να τους πλάσω, ακόνισα στη φλόγα το κοντύλι),την ώρα αυτή στη σκέψη μου συχνά την προσκαλώ.
Ποιητής προφήτης κοίταξε μες στη σκληρή του μοίρακαι ρέκαξε και σώπασε… Και κατανυχτικότο στόμα σου αντιλάλησε τη φρενιασμένη Λύρα,και σα να τον επράυνε η φωνή σου, γκαρδιακόχάδι, το λόγο τον κακό…