Αξίζει κι όλ’ η ζωήκι όλο το πεπρωμένογια μια στιγμή· είν’ αυτή:προσμένω.
Χρόνος δεν τρέχει πια,μήτ’ έχει φωνή. Ξένοκι ό,τι είναι γύρω μου:προσμένω.
Πνεύμα είμαι, και σε μιασταλιά χοράω και μπαίνω,πνέω και στ’ απέραντα:προσμένω.
Ζωή, θάνατο, κρατεί—δεν ξέρω αν ζω, αν πεθαίνω,—μια στιγμή· κι είν’ αυτή:προσμένω.