Μ’ ανάθρεψε στου Βράχου, θείου, τη ρίζα κρυφή χάρη,λυγερές, λούλουδα, ουρανοί, γη, λείψανα των ναώντ’ ακούν το διάβα, ολόφεγγα, του καρφωτού Λυράρηστων περασμένων τ’ όνειρο και στων μελλόντων θεών.
Με τα φτερά της αστραπής ο λόγος σου ως εφάνη,λάμπει κι αυτός υψώνοντας τον ταπεινό ερημίτη,και την Αγάπη με της Δόξας το δαφνοστεφάνιτην είδα, και τα χείλη της να μου χαμογελάν,κι Εσένα,κι απάνου από τον τάραχο, ποιητή δικαιοκρίτη,στα αιώνια, των ισόθεων Εμπεδοκλέων η γέννα,ΡΟΜΕΝ ΡΟΛΑΝ.