Ακέρια καμιά ζωή, μηδέ και ημέραμε πρωί, μεσημέρι και βράδυ,στιγμής μονάχα ανάσαμα ή φοβέρα,κι αστραπής ξαφνικό στο σκοτάδι.
Γύρω μου κι όποιας ώρας όποια ορμή,καημοί κι από τη συλλογή, και δίχως αφορμή,γερά κορμιά, νεκρά άξαφνα στη στράτα,σαν αδέρφια γεράματα και νιάταβαλτά στου στίχου το φωτοφακό,αθώος παλμός που γίνεται κακό,κάποια αμαρτία που είναι σαν άσπρος κρίνος,της λύρας όλοι, εγώ κι εσύ κι εκείνος…
Τα χτεσινά ξαναγυρνάν του στίχου τωρινά,τα τωρινά των περασμένων είναι η νοσταλγία,λυγμός που καίει σαν την αρρώστια την ωδή γεννά,σα βαλτωμένο ασάλευτο νερό συχνά κι η υγεία…
Της ρίμας γλήγοροι ενθουσιασμοί,της καρδιάς ευκολόσβηστες φωτιές,Περάσματα όλα και χαιρετισμοί,του έρωτα πάντα πλάστρες οι σαϊτιές!