—Πού πας;—Πάω στο χλωρό λημέριπου πάντα ζει το καλοκαίριγια να φιλήσω τον Απρίληστα ολόανθα χείλη.
Κι εσύ πού πας;—Εκεί που βάρδιαφυλάει μια Λάμια. Φυλλοκάρδιαμου, οϊμένα! Κι η όψη και η πνοή τηςάστρο κι αστρίτης.
—Πού πας;—Να βρω τη γλαυκοφρύδανεράιδα στου ήλιου την πατρίδα,κλέφτης εγώ του μαντιλιού τηςκαι του φιλιού της.
Κι εσύ πού πας;—Πού πάω; Στη νύχτα.Σκυλί της αγρυπνιάς, αλύχτα,γυάλιζε, πόνε, σα μαχαίρισε φονιά χέρι.