Κλώνια αμάραντα πήγα να γυρέψωμέσα στο παραδείσιο καλοκαίρι·με βοήθησε να τα ξαναφυτέψωστο δικό μου τον κήπο ταίρι ταίριτο γνωστικό, το φιλικό σου χέρι.Στο φιλικό, στο γνωστικό σου χέρικράτησέ τα χλωρά ξανανθισμένα,σαν αδερφάκια γνώριμα από μένακαι ταιριασμένα και άμοιαστα τα ξένα,το ένα σαν κρίνο γαλανό, που ζεισε κάποιο φως ιδεατών πλασμάτων,και τ’ άλλο σάμπως ρόδο κρεμεζίστα βάθη των καημών και των αιμάτων.(Μέσα στα παραδείσια καλοκαίριακαι των πραγμάτων και των οραμάτωνκαλότυχος που δρέψει και μυρίσειτο ανθοκλάδι Ροδόκρινο, που ακέριακαι πλέρια μοναχά μ’ εκείνο η ζήση).
Ποίημα
[Κλώνια αμάραντα πήγα...]
Κωστής Παλαμάς · ΟΙ ΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΟΙ ‒ ΤΑ ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΚΡΥΦΟΜΙΛΗΜΑΤΑ ‒ ΟΙ ΛΥΚΟΙ ‒ ΔΥΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΞΕΝΑ