—Η αγάπη, οχιά. Σπαθί το μίσος. Φτάσε,ψυχοπονετικός, Πατέρα, θα ’σαι.
—Όσοι μ’ αξίζουν κι όσοι μού ταιριάζουνπόδια έχουν και θα ’ρθούνε. Δε με κράζουν.
—Δεν έχω πόδια. Κάτι με καρφώνει·το κράξιμο το πήρα από το γκιόνη.
—Πώς δέρνεται η καρδιά σου! Εμέ η θωριά μουπανάσκημη· χαμός το φύσημά μου.
—Όχι! Είσαι ωραίος. Φύσηξε, Πατέρα,σβήσε με απ’ τη ζωή κι από τη μέρα.
—Του κάκου. Απ’ τον κριτή κριμένος είσαι.Η κρίση, καταδίκη. Το είπε: Ζήσε!