Μέρες μου κόκαλα σωροί, κι από νεκρούς θαμμένους όμοια,στο κοιμητήρι του καιρού χωρίς τρισάγια, ξόδια, εγκώμια.Μέρες μου κι αν μπορούσατε ν’ αναστηθείτε μπρος μου, ω βιος μου!Κρατάτε και στη νέκρα σας βαθιά μια τρικυμιά ενός κόσμου.