Στον Αϊ-Συμιό στον πλάτανο, στο κρύο το πηγαδάκιπου πάνε τα κλεφτόπουλα και πίνουνε νερό,στο πανηγύρι τ’ Αϊ-Συμιού, ψαράς για το καμάκι,το δρόμο δεν τον έμαθα που πάει προς το βουνό.
Δεν είμαι για το μακρινό λεβεντοπανηγύρι,με φουστανέλα, με άρματα, με φέρμελη χρυσή·πάντα ξαρμάτωτο, ψαρά, γυμνό, καραβοκύρη,σε ξέρει σκόλη και δουλειά στο ξερονήσι εκεί.
Δεν είναι για χαροκοπιές και για τα πανηγύριαοι φουστανέλες, τ’ άρματα, η φέρμελη η χρυσή.Τ’ άγιασε το αίμα κι η φωτιά· φέρτε λιβανιστήρια,τάχτε τα στα κονίσματα κι ανάφτε τους κερί.
Μα όταν κοντά της Κλείσοβας το πανηγύρι βράζειμες στην Αγια-Τριάδα της το χρόνο μια φορά,μέσ’ απ’ το γλυκοχάραμα μιαν έγνοια με τινάζειπρος της γιορτής το βούισμα στην ακροθαλασσιά.
Και μέσα στο πριάρι μου το καλοσκαρωμένογοργά ώς τη νύχτα το λαό περνώ το γιορταστή,ψάρι αργυρό της χάρης της και μια λαμπάδα πααίνω,κι ύστερα κάνω ολονυχτιά με το θιακό κρασί.