Ω παρθένα, άυλον άγαλμα,Ηγησώ, προσευχή μου,σαν εσέ πέτρα γίνεταιμπροστά σ’ εσέ η ψυχή μου!
Κι ενώ δείχνεσαι αγνάντια μουκαθάρια σαν ιδέα,ταίρι δικό σου αχώριστομε κάν’ η Τέχν’ η αρχαία.
Κι έτσι ρουφούμε απίστευτατο νέκταρ των μακάρωνστων πνευμάτων στον Όλυμπο,στον ύπνο των μαρμάρων.