—Α! η γόησσα Φαντασία μη σε γελά,Τραγουδιστή, είν’ από το αίμα σου αίμα,η πηγή της δε βρίσκεται ψηλάκι ας πάει ώς τ’ άστρα, τ’ άστρα ας βάζει στέμμα,και αυτοκυβέρνητη όσο κι αν κυλά,σαν αλλότριο που δεν κρατιέται ρέμα·καθρέφτης είναι, αντιφεγγοβολάμέσα της η καρδιά, γίνεται πνέμα.Τ’ άνθος θαμπωτικό των παραδείσωνφουντώνει από τη φύτρα που την έχειςμες στον κήπο, όποιο κήπο, το δικό σου.Πάντα είσ’ εσύ, μ’ όποια όνειρα κι αν τρέχεις,των κορφών κυνηγέ και των αβύσσων,αλυσόδετε με τον εαυτό σου.
Ποίημα