Οἷος πέπνυται! Δυο λόγια, και είναι σα χρησμόςαπ’ των Ομήρων το απολλώνειο το μαντείο,το καίει το στόμα μου ο χρησμός, πύρωμα θείο,κάθε που αγνάντια μου σε φέρνει ο λογισμός.Τη ράισε και τη γη μας ο κοσμοσεισμόςτου Χάρου και η ψυχή μας κρύωσ’ από το κρύο,και ορθός αντάρτης και θυμός και λυτρωμόςρίζωμα στάθηκες· θνητός εσύ; Στοιχείο.Μια βραδιά σ’ ένα σπίτι εμπρός μου σε είχε φέρεικαι, ω Κυβερνήτη, σου το φίλησα το χέρι,ποιητής προφήτης κι όσο εμπρός σου ταπεινός.Γαλήνη ήταν η πλάση και οι καρδιές αγάπη…Μα να μαυρίζει άρχιζε κάτι σα δρολάπι,κι Εσύ να φέγγεις μέσα σε ίσκιους ζωντανός.
Ποίημα