Α! τα σημάδια που Σου αφήσαντα καρφιάστην άχραντή σου με γυρίσανομορφιά.
Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!Φως! Πονώ.Στα τετραπέρατα του κόσμουνα γενώ
προσκυνητής και δοξαστής Σουμια φοράδος, για τ’ Αγίου Σου παραδείσουτη χαρά.
Μα την καρδιά καημός, σαράκιτρώει το νου,στη γλύκα, ποιός μού στάει φαρμάκι,τ’ ουρανού;
Μπροστά σου σύψυχος να γείρωδε μπορώ·μα και πώς θα ’θελα να σύρωτο χορό
που οσίων θ’ ανοίξουν και μαρτύρωντρανοί αγνοίπόθοι για Σένα στων ηπείρωντη σκηνή.
Να ήμουν της απιστίας μακάριμαθητής,μπρος να σταθώ στη θεία Σου χάρηαρνητής,
Εσέ ως αρνήθη σε μια φρούδα,μια δειλήστιγμή του ο Πέτρος Σου, του Ιούδατο φιλί
κάλλιο να σου έδινα, Ιησού μουκαι Ραβίπαρά ο δαρμός του λογικού μουπου με σβει.
Του Φαρισαίου κόμπος με ορθώνει,και μαζίτο Ήμαρτον είμαι του Τελώνηπου με ζει.
Είμαι στα πόδια Σου η Μαρία,Σ’ αγαπώ,και η Μάρθα, αλλού που τη λατρείαΣου * σκορπώ.
Στην πίστη εγώ που γοργαδράχνει,δε θωρεί,το ρώτημα είμαι αργά που ψάχνειγια να βρει.
Εκεί που ορέγομαι να ψάλλωΣου ωσαννά,μ’ όρεξην άλλη, ψάλσιμο άλλομού αρχινά
μέσα μου η άυπνη αμφιβολία,κρύα πνοή, νά!Κι αν η Ραχήλ τ’ όνειρο, η Λίαμε ξυπνά.
Κάποτε ανοίγουν άλλοι εμπρός μουουρανοίμέσα στα μέλλοντα του κόσμουφωτεινοί
από το φως ενός πλανήτη·είναι η Γητης επιστήμης ΑφροδίτηΧρυσαυγή.
Φέγγει όλη τέχνη, σοφία πόσηκαι αρετή!Κρατεί νυμφία της τη γνώσηκαι κριτή.
Και ο πόλεμος που τα πληθαίνειτα δεινά,κι αυτός, πατέρας μια οικουμένηνέα γεννά.
Μέλλεται κόσμος τρισμεγάλος,χαροποιός,μα το ύψιστο του λείπει κάλλος:ο Θεός!
Θεέ μου, να με στυλώσεις δράμεστον καιρό,το θαύμα των θαυμάτων κάμενα μπορώ
αντί στη σκέψη να γυρεύωσκιάχτρα λαό,μονάχα Εσέ φως να λατρεύωστο ναό.
Ξεθόλωσε την όρασή μουτου τυφλούκι αν προς Εσέ γυρνά η ψυχή μου,νους μου αλλού.
Βάλε το φόρεμα του γάμουστο γυμνόαδέρφωσ’ τα, λόγο, καρδιά μου.Φως. Πονώ.
Η σκέψη ας θέλει να με στέψειβασιλιά,μέσα μου κάτι πάει να ρέψει,τρισαλιά!
Η σκέψη, η σκέψη, βαριά η σκέψηκαι σκληράσε πατά, θεία μέσα μου βλέψηκαι κυρά.
Τ’ ακάνθινο στεφάνι, δώσ’ μου,Γολγοθά,υπέρτατο όνειρο του κόσμουμε μεθά.
Το σώμα, το αίμα Σου, Χριστέ μου,για να πιω,χτύπα τη σκέψη, σκότωσέ μουτο σκορπιό,
δίχως να ψάχνω άθλιος μπροστά Σουγυρευτής,της άχραντης αγνά ομορφιάς Σουλατρευτής!