Και του Ομήρου φωνή και του Μουσαίου!Ποίημα καινούριο ο στίχος σου την κάνει,και του παρνασσικού χορού του αρχαίουτου φορείς δροσοστάλαχτο στεφάνι.
Της τιμής το χαιρέτισμα το φέρνειςκαι στου καιρού του νέου μας το λυράρη,και την καρδιά σου αδίσταχτα τη γέρνειςφως ιλαρό στου ταπεινού τη χάρη.
Στους που ζούμε καιρούς τί τάχα μένειπου να στέκεται πιο άξιο στη ζωή;Ποιός ξέρει! Μπορεί εκείνος που του ευφραίνειτ’ όνειρο της Πολύμνιας η πνοή.