Από τη μοίρα την αγριεμένηδετή με της δουλειάς το μεροκάματο,τη σκληρή σου κυρά χαρά την κάνεις.Άνοιξη γύρω σου φουντώνει ολανθισμένη.Της ομορφιάς ο μυστικός Ιορδάνηςγια των πιστών σου το προσκύνημασε βγάζει από τα ρείθρα του πάντα ξανανιωμένη.Το Πνεύμα της υπομονής με φως μιας καλοσύνηςτο παιδικό κεφάλι σου το στεφανώνεικαι τα βιβλία στα χέρια σου,και μυρογυάλια και βλαστάρια όταν τα δίνεις.Στα μάτια σου μαυρολογάν κάποιοι κρυμμένοι πόνοικαι της αυγής τα δάχτυλα χρυσώνουν τα μαλλιά σου.
Των ποιητών και οι ρεμβασμοί τραγούδια γίνονται μπροστά σου.
Στα χείλη σου τη σκέψη της αντιφεγγίζονταςη σιγαλή μελαγχολία χαμόγελο την πλάθει.Γλώσσες εθνών κάθε λογής μιλείς για να σωπαίνειςκαι ποιές βαριεστησιές και ποιά σου πάθη!Μούσα κι αν είναι τ’ όνομά σου,μα εικόνα είν’ η θωριά σου,στη μέση ορθή του μαγαζιού που γίνεται κι αυτό ξωκλήσι.
Δέσποινα, το τροπάρι εμπνέεις, θρησκευτικό μεθύσι.