Κάθε φορά που αργογλιστρά το δειλινό εδώ πέραδεν είναι το βασίλεμα που με γλυκομεθά,δεν είναι η χώρα η μαγική χτισμένη στον αέρα,από τα γνέφια, από το φως και από τα ξωτικά.
Δεν είναι τ’ άνθια που ξυπνούν και μεταξύ τους λένετους πόνους τους ανάκουστους, τις άφραστες χαρές,δεν είναι η ώρα η μουσική που ρυθμικά αργοκλαίνεμπροστά μας όλοι οι θάνατοι, πίσω μας χίλιες ζωές.
Στην άκρη από τα τρίστρατα, στου πεύκου τις χλωράδες,είν’ ένας φτερωτός λαός που με γλυκομεθά.Παρηγορήστ’ εσείς, πουλιά, κι εσείς, κελαηδιστάδες,τα κιτρινοφυλλιάσματα και τα ψαρά μαλλιά.