Σπίτια, πάντα μέσα σαςνα κρύβετε τα ταίριακαι τα ταίρια μέσα σαςνα ζούνε, περιστέρια.
Και να μεγαλώνετε,και μ’ όλα τα φαρμάκια,γάστρες, τα λουλούδια σας,τα πρόσχαρα παιδάκια,
Και να τ’ αγκαλιάζετε,και μ’ όλες τις τρεμούλες,θήκες, τα πετράδια σας,τις άγγιχτες παιδούλες,
κι έν’ αχτιδοβόλημα,μ’ όλα τα καταφρόνια,στα στερνά να ρίχνετεστ’ άθλια του γέρου χρόνια.
Σπίτια, κι απ’ τα βάθη σας,να δέχεται ο αέραςκάτι σα γλυκύτατονανούρισμα μητέρας,
Σπίτια, κι απ’ τα βάθη σας,με τα φτερά του ανέμουνα σκορπιέται βούισμασάλπισμα ενός πολέμου.
Να είναι αυτό το σάλπισμακι αυτό το νάνι νάνιτο δικό σας μήνυμακαι θαύματα να κάνει.
Και με το νανούρισμαη Αγάπη καλοσύνην’ αναδίνει αιώνιακι όλη ψυχή να γίνει.
Όμως με το σάλπισμακι η Αγάπη εμπρός να τρέχει,και, Υψιπύλη πάνοπλη,μονάχα να παντέχει
πώς να δοκιμάσουνεκάθε κακίας οι λύκοιπιο γερά των όπλων τηςτο χτύπο και τη νίκη.