Πώς ακούμπησες άπραγα το δόρυ;Τη φοβερή σου περικεφαλαίαβαριά πώς γέρνεις προς το στήθος, Κόρη;Ποιός πόνος τόσο είναι τρανός, ω Ιδέα,
για να σε φτάσει! Οχτροί κεραυνοφόροιδεν είναι για δικά σου τρόπαια νέα;Δεν οδηγεί στο Βράχο σου την πλώρητου καραβιού σου πλέον πομπή αθηναία;
Σε ταφόπετρα βλέπω να την έχεικαρφωμένη μια πίκρα την Παλλάδα.Ω! κάτι μέγα, απίστευτο θα τρέχει…
Χαμένη κλαις την ιερή σου πόληη νεκρή μες στο μνήμα και την όλητου τότε και του τώρα, οϊμένα! Ελλάδα;