Νεκροκάραβου μέγα ἀρμενοπάνιΤοῦ πόνου ἡ ἀντάρα ὀμπρός μας μαῦρο ἐστήθη·Τῆς μάννας μας πατρίδας τ’ ἅγιο ἀστῆθιΤὸ ξέσκισε τῆς Μοίρας τὸ δρεπάνι.Ξανάφεξε καὶ πάλι ἐροδοφάνηΝέα πλάση καὶ ὁ καϋμὸς ἐλησμονήθη·Στὲς καρδιὲς ἡ πατρίδα ἀναγεννήθηΜὲ τῆς ἐλπίδας τὸ χλωρὸ στεφάνι.—Κ’ ἡ Ἀγάπη σου — ὢ φιλιὰ ψυχῶν καὶ χάδια—Μπῆκε στὸ νεκροκάραβο τοῦ ΧάρουΚαὶ σοὔμεινε ἡ καρδιὰ γιὰ πάντα ἄχ! ἄδεια!Ὄχι! σὰν ξεδακρύσῃς ξαναχάρου!Βλαστάρι ἀγγελικὸ νέου παραδείσουΣοῦ τὴ νεκρανασταίνει τὸ παιδί σου.
ΟΧΤ. 98