Ψυχαροῦδες πετοῦν,μιὰ τὴν ἄλλη ζητοῦνμὲς ’ς τ’ ἀγκάθια κι’ ἀπάνου ’ς τοὺς κρίνους·ἔτσ’ ᾑ ῥίμες περνοῦν,ἔτσ’ ᾑ ῥίμες γυρνοῦνμὲς ’ς τοὺς ἔρωτες, μέσα ’ς στοὺς θρήνους.
Τὸ νερὸ ροβολᾷἀπ’ τὸ βράχο ψηλὰκαὶ ἀναδίνει γλυκύτατον ἦχο·καὶ τὸ δάκρυ γεννᾷ,καὶ ἂς κυλάῃ σιγανά,εἰς τοῦ τάφου τὴν πλάκα τὸ στίχο.