Καλότυχοι oἱ νεκροὶ ποὺ λησμονᾶνετὴν πίκρα τῆς ζωῆς. Ὅντας βυθίσηὁ ἥλιος καὶ τὸ σούρουπο ἀκλουθήση,μὴν τοὺς κλαῖς, ὁ καημός σου ὅσος καὶ νἆναι.
Τέτοιαν ὥρα οἱ ψυχὲς διψοῦν καὶ πᾶνεστῆς λησμονιάς τὴν κρουσταλλένια βρύσημὰ βοῦρκος τὸ νεράκι θὰ μαυρίση,ἂν στάξη γι’ αὐτὲς δάκρυ ὅθε ἀγαπᾶνε.
Κι’ ἂν πιοῦν θολὸ νερὸ ξαναθυμοῦνται,διαβαίνοντας λειβάδια ἀπὸ ἀσφοδίλι,πόνους παληοὺς ποὺ μέσα τους κοιμοῦνται.
Ἂν δὲ μπορῆς παρὰ νὰ κλαῖς τὸ δεῖλι,τοὺς ζωντανοὺς τὰ μάτια σου ἂς θρηνήσουν:θέλουν—μὰ δὲ βολεῖ νὰ λησμονήσουν.