Μὲ ἐκοίταξε ἕνα σούρουπο τὸ Μάη,Τὸ μοσκοβολισμένο Μάη τὸ μῆνα,Καὶ ἡ ματιά της γιὰ πάντα μοῦ ἐπρομήναΕὐτυχία, ποῦ τὸ οὐδέν δὲν πεθυμάειΜὰ ὁ πόθος δὲ χορταίνει ὅσο κι’ ἂ φάῃ,Μές τὴν καρδιά μου μπήγεται σὰ σφῆνα·Σὰ διψασμένη λυόνεται ἀλαφίναἩ ψυχὴ ὅση γλύκα κι’ ἂ ρουφάῃ.Μάγο, ἀνέσπερο φέγγος τοῦ θανάτου,Ἐσύ, ναί, μὲ γλυκιὰ παρηγορίαΠραΰνεις καθενὸς τὰ βάσανά του.Μές ἀπ’ τὴν ἀλαβάστρινην ὑδρίαὍ,τι κι’ ἂν τάζῃς δίνεις· ἀφανίζειςΤὴν πεθυμιά, τοὺς ὕπνους αἰωνίζεις.
ΦΕΒΡ. ΜΑΡΤ. 96