ΛΑΛΕΙ φλογέρα στο βουνό, γλυκιά φλογέρα λάλει,
Μες στης ερμιάς τη σιγαλιά, μες στου βραδιού τα μάγια,Σκόρπιζε το τραγούδι σου γλυκό, απαλό σα χάδι·Γύρω τριγύρω μια χαρά που βόσκει το κοπάδιΝανούριζέ το, ταίριαζε το γλυκολάλημά σουΜε το νεράκι σιγαλά που τρέχει απ’ τη βρυσούλαΚελαριστό κι ολόδροσο και σμίγε τον ηχό σουΜε το τρελό παιγνίδισμα της αύρας μες στα φύλλα·Ξύπνα στα όρη τις ξωθιές, στα δάση τις νεράιδεςΜε το τραγούδι σου κι αυτές τρελούς χορούς να στήσουνΚι εκεί με πόθο που σ’ ακούει δειλόν κι η βοσκοπούλαΧάιδευε το γλυκόνειρο που κρυφοπλέγει ο νους της.
Λάλει φλογέρα στο βουνό, γλυκιά φλογέρα λάλει.
Σκόρπιζε μες στον ήσυχον αγέρα το σκοπό σουΣα σιγαλό νανούρισμα στην ερημιά, στην πλάσηΜες στου βραδιού το αγκάλιασμα που γέρνει στολισμένηΜ’ όση ομορφιάν έχει η άνοιξη, μ’ όσα έχει κάλλη ο Μάης·
Τα χιλιδόνια τα στερνά τραγούδια τους σκορπάνε,Τ’ αγέρι χύνει στα κλαδιά το γλυκοανασασμό του,Παίζει τρελοφλοισβίζοντας το κύμα στ’ ακρογιάλι,Κάπου στα δάση αντιλαλεί παράπονο τρυγόναςΚι η ρεματιά ολογάργαρη κυλάει μες στην κοιλάδα.Μα στο τρελό σου λάλημα, φλογέρα μαγεμένη,Φλογέρα γλυκοτράγουδη, ξέρεις εσύ και σμίγειςΚάθε νερού παιγνίδισμα, κάθε ψιθύρισμα αύρας,Κάθε πουλιού παράπονον ή χαρωπό τραγούδι,Κάθε της πλάσης γέλασμα και στεναγμό και κλάμα.Σε λίγο, μες απ’ των δασών τα βάθια και τ’ αηδόνιΤο μαγικό του λάλημα κι εκείνο γλυκοσμίγειΚι από τον κάμπο σύνωρα κι η κόρη που γυρίζειΜε τη χρυσή της τη φωνή κι αυτή τραγούδι αρχίζει·Και της ερμιάς ο αντίλαλος αρπάζει στα φτερά τουΤο λυγερό του το σκοπό, τα λόγια της αγάπης.Μα το δικό σου λάλημα, γλυκόφωνη φλογέρα,Πιο μαγεμένα αντιλαλεί κι από τ’ αηδόνι ακόμαΚι απ’ το τρελό κι ολότρεμο της λυγερής τραγούδιΠιο κρυφοαγγίζει την καρδιά και την ψυχή χαϊδεύει.
Λάλει φλογέρα στο βουνό, γλυκιά φλογέρα λάλει.
Τραγούδιζε την ομορφιά της πλάσης και τα κάλλη,Ψέλνε του κόσμου τη χαρά και της ζωής τη χάρη,Τραγούδα την παλικαριά, την ομορφιά της νιότης,Τραγούδα του παλιού καιρού τ’ αθάνατα τραγούδια,Τα πανηγύρια, τους χορούς που στένουν oι κοπέλες,Τραγούδα τη γλυκιά ζωή της ερημιάς, τραγούδαΤου Μάη τα συγνεφιάσματα, του Απρίλη τα λουλούδια.Κι απ’ όλα πιο γλυκότερα, πιο μαγεμένα απ’ όλαΤης κόρης τα καμώματα, της λυγερής το νάζιΚαι της αγάπης τις χαρές και τους καημούς τραγούδα.
Λάλει φλογέρα λυγερή, γλυκιά φλογέρα λάλει.
Συ πρωτοσκόρπισες στη γης την αρμονία μια μέρα,Το πρώτο πρώτο μια φορά στον ουρανό από κάτουΤραγούδι που αγρικήθηκεν εχύθηκε από σένα·Κι όσο είναι η πλάση ζωντανή κι ο κόσμος δεν πεθαίνειΠάντα κι αιώνια θ’ αντηχάει σε δάση και λαγκάδιαΤο λυγερό παράπονο που κλαίει στο λάλημά σου.Το λυγερό παράπονο της άμοιρης νυφούλαςΌπου στερνό χαιρέτισμα στις ομορφιές του κόσμου,Στ’ άνθια, στον ήλιο, στα πουλιά και στο γλυκόν αγέρα,Στου Λάδωνα αντιλάλησε τα ρείθρα μιαν ημέρα.
Λάλει φλογέρα αθάνατη, γλυκιά φλογέρα λάλει.
Νάτην η βλάχα η λυγερή τη ράχη κατεβαίνειΜε την ποδιά την πλουμιστή, με τα φλουριά στα στήθια,Καμαρωμένη σα μηλιά τα μήλα φορτωμένη·Γελούν τρελά τα μάτια της και λάμπει ο τόπος γύραΚαι παίζουν οι πλεξίδες της στους ώμους σα δυο φίδια.Έτσι περνούσε έναν καιρό στα δάση η ΑμαρυλλίδαΚαι της τραγούδιζε ο βοσκός τραγούδια της αγάπης.
Λάλει της κόρης που περνάει, γλυκιά φλογέρα λάλει.
Στο λυγερό σου λάλημα και στον τρελό σκοπό σουΒρίσκεται ακόμα του παλιού του τραγουδιού η δροσούλα.Είσαι ο γλυκός αντίλαλος μιανής ζωής χαμένης,Ζωής που πάντα με καημόν η γης θαν τη θυμάται·Ζωής οπώφευγε τρελή μες στην ερμιά μια μέραΜε γέλια, παιγνιδίσματα στα δάση, στα νεράκια,Μ’ ανθοστεφάνωτους χορούς και μ’ όμορφα τραγούδια.Ο Μέγας Παν επέθανε και σβήστηκαν μαζί τουΣαν τον αφρό που μια φορά τις είχε γεννημένες,Σαν όνειρο που ένα όνειρο γλυκό ήταν η ζωή τουςΚι οι νύφες οι χιονόποδες, οι χαρωπές παρθένεςΠο’ ‘πλεγαν έρωτες τρελούς μες στων δασών τους θόλους,Που ανάλαμπαν οι λαγκαδιές απ’ τα λευκά τους κάλληΚι απ’ τα τραγούδια τους φαιδρά τα όρη αντιλαλούσαν.Ο Μέγας Παν επέθανε και ρημαγμένα εμείνανΤώρα τα δάση κι οι σπηλιές και των νερών τα ρείθραΚαι σώπασαν τ’ αυλήματα και πάψαν τα παιγνίδια.Πάνε των τρύγων οι γιορτές και τα φαιδρά τα δείπναΣτους χλοϊσμένους τους αγρούς και στα ξανθά ακρογιάλια.Ο Μέγας Πάν επέθανε και σβήστηκε για πάνταΚάθε ομορφιά, κάθε χαρά που είδε εδώ κάτου η πλάση·Μα στο τρελό τραγούδι σου, φλογέρα μαγεμένη,Ο τραγοπόδης ο θεός αναστημένος πάλι,Πάλι της Πίτης τραγουδεί τ’ αμάραντα τα κάλλη.Πάλι από μες απ’ τις πηγές, απ’ τ’ άντρα, απ’ τις κοιλάδεςΒγαίνουν και πιάνουν το χορό στα ξέφωτα οι νυφούλεςΚαι στον αχό σου αντιλαλούν τα γέλια, τα τραγούδια.Στο λυγερό σου λάλημα, γλυκόφωνη φλογέρα,Ο Δάφνης πάλι ερωτικά της Χλόης του τραγουδάει·Στου τραγουδιού σου το σκοπό, φλογέρα μαγεμένη,Στενάζει ακόμα της Ηχώς ο πόνος μες στα δάση,Σιγό σιγό κι ολότρεμο και θλιβερό σκορπιέταιΜες στον αγέρα του βραδιού το μοιρολόι του ΛίνουΚι ωσάν αηδονολάλημα γλυκό, ως να στάζει μέλι,Φτάνει απ’ τα βάθη του καιρού του Θύρση το τραγούδι.
Λάλει φλογέρα αθάνατη, λάλει φλογέρα λάλει…