Κείμαι ο Ιασής ενταύθα. Της μεγάλης ταύτης πόλεωςο έφηβος ο φημισμένος για εμορφιά.Μ’ εθαύμασαν βαθείς σοφοί· κ’ επίσης ο επιπόλαιος,ο απλούς λαός. Και χαίρομουν ίσα και για
τα δυο. Μα απ’ το πολύ να μ’ έχει ο κόσμος Νάρκισσο κ’ Ερμή,η καταχρήσεις μ’ έφθειραν, μ’ εσκότωσαν. Διαβάτη,αν είσαι Αλεξανδρεύς, δεν θα επικρίνεις. Ξέρεις την ορμήτου βίου μας· τι θέρμην έχει· τι ηδονή υπερτάτη.