Επί άρματος λευκού που τέσσαρες ημίονοιπάλλευκοι σύρουν, με κοσμήματ' αργυρά,φθάνω εκ Μιλήτου εις τον Λάτμον. Ιεράτελών - θυσίας και σπονδάς - τω Ενδυμίωνι,από την Αλεξάνδρειαν έπλευσα εν τριήρει πορφυρά.-Ιδού το άγαλμα. Εν εκστάσει βλέπω νυντου Ενδυμίωνος την φημισμένην καλλονήν.Ιάσμων κάνιστρα κενούν οι δούλοι μου· κ' ευοίωνοιεπευφημίαι εξύπνησαν αρχαίων χρόνων ηδονήν.
Ποίημα · 1916