Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου,κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,κι αν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου,πουλάκι με σπασμένα τα φτερά·
κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδιστον κήπο της καρδιά μου μαραθεί,το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδικι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί·
κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μουβαθιά μέσα στον πόνο που πονώ -καθάρια πώς ταράζεται η ψυχή μουσα βλέπω το μεγάλο ουρανό,
η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,μου λέει για κάποια που 'ζησα ζωή!