Ασημένιο το μέτωπο. Και ωραίατα μάτια σου εφωσφόριζαν γαλάζα.Το πιάνο καθώς άνοιγες, δυο νέατριαντάφυλλα τρεμίζανε στα βάζα.μα οι κρόταφοί σου ρόδα πλέον ωραία.
Επάλευαν τα χέρια σου, εκερδίζαν·τα πλήχτρα υποχωρούσανε· τις νότες,τη μελωδία σαν έπαθλο χαρίζαν.Ακούαμε. Και τα αισθήματα, δεσμώτεςπου την ελευτερία τους εκερδίζαν.
Δεν θυμούμαι καλά, πέρασαν χρόνια,πώς είχες όμως λέω και τραγουδήσει·εξόν αν εκελάηδησαν αηδόνια.Λάλο ή βουβό, το χείλο σου είναι βρύση,ελάφια κουρασμένα εμέ τα χρόνια.
Η πεταλούδα πάντα θα πετάξειαφήνοντας στα δάχτυλα τη γύρη.Θρίσμα το αντίο, το χέρι σου μετάξι,κι εχάθηκες. Από το παραθύριη πεταλούδα πάντα θα πετάξει...