Πῆγαν τὰ ποτάμιαπαραπονεμένακι εἶπαν τῆς θαλάσσης:Φέρνομε σ᾿ ἐσέναὅλα μας τὰ πλούτη,ὅλη τη χαρά μας,ὅλη τη ζωή μας,ὅλα τὰ νερά μας.Καὶ γιὰ πληρωμή μαςσὺ τί μᾶς χαρίζεις;Παίρνεις τὰ νερά μαςκαὶ μᾶς τ᾿ ἁρμυρίζεις!
Καὶ τοὺς εἶπ᾿ ἐκείνη:Πῶς μπορῶ ν᾿ ἀλλάξω;Τὰ γλυκὰ νερά σαςπῶς νὰ τὰ φυλάξω;Εἶμ᾿ ἀπὸ τὴ φύσηἁρμυρὴ πλασμένηΚι ἁρμυρὸ κοντά μουκάθε τί θὰ γένει.Τὰ παράπονά σαςπᾶνε στὰ χαμένα.Θέτε τὸ καλὸ σάς;φεύγετ᾿ ἀπὸ μένα.